L (Luxury) - najwyższej klasy, zawodowa optyka Canona. Obiektywy charakteryzuje czerwony pasek na obudowie.

laboratorium fotograficzne - pomieszczenie wraz z urządzeniami do chemicznej obróbki materiałów fotograficznych. Podstawową częścią laboratorium jest ciemnia fotograficzna. Ponadto w skład laboratorium wchodzi pomieszczenie widne, w którym odbywa się wykańczanie opracowanie materiałów: suszenie, obcinanie, retusz, segregowanie, pakowanie, itp. Ze względu na odmienny proces fotografii barwnej i czarno-białej, jak też na ze względu na różne składniki kąpieli chemicznych, pomieszczenia laboratoryjne urządza się oddzielnie dla fotografii czarno-białej i oddzielnie barwnej.

LAH, LHA (LD-Hybrid Aspherical Element) - soczewka asferyczna (patrz AL) złożona z asferycznej nakładki na soczewce o niskiej dyspersji (patrz LD), pełniąca rolę obu rodzajów soczewek. Obecnie rozwiązanie to stosuje tylko firma Tamron.

lampa błyskowa - urządzenie, które wyzwala wiązkę światła niezbędną do właściwego oświetlenia fotografowanego obiektu. Umożliwia wykonywanie zdjęć w niekorzystnych warunkach oświetleniowych. Jej działanie jest ściśle związane z mechaniką lub elektroniką aparatu fotograficznego. Daje światło o temperaturze barwowej 5500 stopni.

LCD - ekran wbudowany w aparat cyfrowy, na którym możemy podejrzeć obraz widziany przez aparat, obejrzeć zrobione już zdjęcia, wyświetlić menu lub parametry naświetlenia.

Ld - niska gęstość na paskach kontrolnych. W przybliżeniu można w ten sposób określić wykorzystanie światłoczułości w trakcie obróbki.

LD (Low Dispersion) - niska dyspersja, czyli mały kąt rozproszenia składowych widma światła po przejściu przez soczewkę. Dla soczewek wykonanych ze "zwykłych" gatunków szkła kąt ten jest stosunkowo duży i w związku z tym obraz powstaje nie tylko w płaszczyźnie filmu, ale także przed nią i za nią, czego konsekwencją jest nieostry obraz. Ta wada optyki nazywana jest aberracją chromatyczną. Aby wszystkie barwy światła były załamywane tak samo, obiektyw powinien być skorygowany apochromatycznie (patrz APO). W tym celu należy w jego konstrukcji w odpowiedni sposób zastosować soczewkę/i o niskiej dyspersji. Soczewki LD stosuje się także czasami w obiektywach szerokokątnych dla zmniejszenia winietowania.

leukozwiązek - bezbarwna, pośrednia forma pomiędzy komponentem barwnikowym a barwnikiem, leukozwiązek barwnika nibiesko-zielonego przekształca się w barwnik niebiesko-zielony w wybielaczu.

liczba przewodnia lampy błyskowej - określa moc błysku flesza i jest wyrażana w wartości przesłony jaką należy zastosować przy fotografowaniu z użyciem pełnej mocy lampy z odległości 1 metra przy czułości ISO 100. Miara maksymalnej wydajności świetlnej elektronowej lampy błyskowej. Wartość ta jest dla danej lampy zmienna w zależności od czułości błony użytej do zdjęć. Większość producentów podaje wartość liczby przewodniej dla określonego modelu, przy założeniu, iż czułość błony wynosi ISO 100/21, oraz że odległość fotografowanego przedmiotu od lampy błyskowej będzie mierzona w metrach. Przy tych założeniach, wartość liczby przesłony, na którą należy nastawić obiektyw, można obliczyć dzieląc liczbę przewodnią przez odległość fotografowanego przedmiotu od lampy, na przykład: podana liczba przewodnia lampy wynosi 40 (dla ISO 100/21), jeżeli odległość przedmiotu od lampy równa się 5 m, wartość liczby przesłony trzeba nastawić na 8, gdyż 40: 5 = 8. Należy jednak zwrócić uwagę, że w niektórych krajach odległość jest zwyczajowo nadal określana nie w metrach, lecz w stopach angielskich (foot), przy czym 1 stopa = 0,305 m. W związku z tym również podawana przez producentów wartość liczby przewodniej tych samych modeli lamp, jeżeli odległość przedmiotu jest mierzona w stopach, będzie ponad trzykrotnie większa. I tak, dla podanego powyżej przykładu, musiałaby ona wynosić nie 40, lecz 131,2, gdyż w podanym, przykładzie liczbowym 5 m = 16,404 stóp, a więc 131,2:16,404 = 8, jak poprzednio.

lupa nastawcza jest soczewką dodatnią (powiększającą oglądany obraz w celowniku). Służy do zwiększenie dokładności nastawionej ostrości. Może posiadać korektę wad wzroku od +5 do -5 dioptrii. Jest nakładana na okular wziernika celownika.

lustrzanka - aparat, w których obraz nastawiamy jest na matówce lub w celowniku z pryzmatem pentagonalnym. Nastawianie ostrości i wycinek obrazu jest bardziej dokładny w tego typu aparatach, gdyż obraz jest utworzony przez obiektyw, a następnie odbity od lustra ustawionego pod kątem 45 stopni na matówkę lub pryzmat pentagonalny.

lustrzanka dwuobiektywowa - dążność do stałej obserwacji na matówce eksponowanych przedmiotów doprowadziło do zbudowania pierwszej lustrzanki dwuobiektywowej w roku 1881 o nazwie SIMPLEX, która stała się pierwowzorem ROLLEIFLEXA.
Lustrzanki dwuobiektywowe są w zasadzie na film szerokości 60 mm, a format uzyskiwanych obrazów wynosi 60/60 i 45/60 mm . Pierwszym znanym aparatem tego typu był ROLLEIFLEX wyprodukowany w 1922 roku przez fabrykę Paula Franke i Rheinholda Heidecke w Brunszwiku. Aparaty te posiadają ruchomą czołówkę na której zamocowane są dwa obiektywy. Obiektyw dolny jest zdjęciowy, natomiast górny o tej samej ogniskowej co dolny jest celowniczy. Rzutuje on obraz do oddzielnej komory na lustro, a następnie na poziomą matówkę. Przesuwając czołówką z obiektywami w przód lub tył uzyskujemy żądaną ostrość na matówce, a w dolnej komorze ostrość w płaszczyźnie błony światłoczułej. Obraz na matówce utworzony przez górny obiektyw bez przysłony jest zawsze jasny, czytelny i nie znika w czasie ekspozycji Jest to najważniejsza zaleta lustrzanek dwuobiektywowych.
Jedną z wad tych aparatów jest brak możliwości stosowania obiektywów wymiennych oraz paralaksa. Jest to niezgodność wycinka pola obrazu utworzonego na matówce przez górny obiektyw z wycinkiem pola obrazu utworzonej ekspozycji na błonie światłoczułej. Paralaksa występuje tylko przy zdjęciach z małej odległości.
Do ROLLEIFLEXA wyprodukowano obiektywy dodatkowe, a japończycy wyprodukowali wymienne przednie czołówki wraz z obiektywami. Do lustrzanek dwuobiektywowych zaliczają się m.in. polskie STARTY, czeski FLEXARET i japońska YASHICA. Aparatami tymi można np. wykonywać zdjęcia w tłumie trzymając aparat nad głową i patrząc na matówkę od dołu.

lustrzanka jednoobiektywowa - pierwsze lustrzanki jednoobiektywowe posiadały mankament: po dokonaniu ekspozycji lustro nie opadało, wskutek czego fotografowany obiekt znikał z pola widzenia w celowniku z chwilą wyzwolenia migawki. Drugim mankamentem tych aparatów była konieczność ręcznego przysłaniania obiektywu do przysłony roboczej po ustawieniu ostrości. Wynikało to z tego, że obserwacja fotografowanego obiektu na przysłonie roboczej była zbyt ciemna, a przez to utrudniona. Mankamenty te usunięto po zastosowaniu lustra samopowrotnego i po zastosowaniu przysłony automatycznej.
Przysłony automatyczne są ustawiane do uprzednio zaprogramowanej wartości w chwili ekspozycji. Po zakończeniu naświetlania następuje powrót przysłony do pozycji wyjściowej.
Do pomiaru czasu ekspozycji zastosowano światłomierz selenowy, na którym wychylenie wskazówki galwanometru zgrywano z indeksem poprzez odpowiedni obrót pierścienia, na którym odpowiednie wartości czasów naświetlania i wartości przysłony tworzyły pary. Jedną z tych par odczytywano i ustawiano na skali przysłon obiektywu i tarczy czasów ekspozycji.
Bardziej udoskonalonym sposobem pomiaru czasu ekspozycji było zastosowanie światłomierzy CdS (siarczek - kadmu). Pomiar ten wykonywany był przez obiektyw (pomiar wewnętrzny). Polegał on na ustawieniu wartości przysłony i odpowiednim dopasowania czasu ekspozycji poprzez zgrywanie wskazówki światłomierza z odpowiednim indeksem (aparaty typu Zenit TTL) lub doprowadzenie do zapalenia się dwóch diod równocześnie poprzez zmianę czasu ekspozycji lub zmianę wartości przysłony. W Zenicie 12 XP w czasie tej czynności kadrowanie było utrudnione z powodu przysłonięcia obiektywu. Mankament ten usunięto po zastosowaniu przysłony elektrycznej.
Obiektyw z elektryczną przysłoną posiada kontakty elektryczne łączące go z aparatem. W czasie pomiaru ekspozycji obiektyw jest całkowicie otwarty. W tym czasie działa symulator przysłony. Obiektyw jest przysłonięty do zaprogramowanej wartości tylko przez moment dokonywania ekspozycji.
Obecnie lustrzanki produkowane są z automatycznym pomiarem czasów ekspozycji i nastawianiem odległości oraz programami, m.in.: portret, grupa, krajobraz itp. Aparaty te są niewspółmiernie drogie w stosunku do uzyskiwanych efektów. Ich możliwości nie są większe od aparatów lustrzanych półautomatycznych.
Przy preferencyjnie ustalonej przysłonie automatycznie dopasowany czas może okazać się zbyt długi i spowodować nieostrość ruchową fotografowanego obrazu.
Dodatkowym mankamentem aparatów lustrzanych są drogie obiektywy wymienne.

ładownik - w lotniczym aparacie fotograficznym górna jego część zawierająca zdjęciowy materiał światłoczuły; zawiera ona również mechanizm samoczynnego przesuwu błony oraz urządzenia wskaźnikowe, których wskazania wykorzystania negatywy są na ramce zdjęć. W niektórych typach ładowników podczas ekspozycji wytwarzane jest (przez urządzenie pneumatyczne) podciśnienie, przysysające błonę do płytki dociskającej (oporowej), w celu nadania błonie idealnie płaskiego położenia w płaszczyźnie ogniskowej obiektywu kamery.

	Web zdjeciareklamowe.pl