UC (Ultra Compact) – oznaczenie występujące w nazwach niektórych obiektywów Sigmy o wyjątkowo zwartej konstrukcji.

UD, S-UD (Ultra Low Dispersion, Super Ultra Low Dispersion) – bardzo niskie rozproszenie. Określenia niektórych producentów optyki na wyrafinowane wersje szkła o niskiej dyspersji.

układ optyczny - zespół odchylający i odbijający promienie świetlne elementów: soczewek, pryzmatów, luster, itp. Przykładem układu optycznego może być obiektyw fotograficzny zbudowany z kilku soczewek lub całokształt układu lustrzanki jednoobiektywowej: obiektyw - lustro - matówka - pryzmat pentagonalny - okular celownika. Zależnie od kryterium podziału rozróżnia się między innymi układy optyczne dodatnie (skupiające) lub ujemne (rozpraszające), achromatyczne, aplanatyczne, anastygmatyczne.

Umbo - właśc. Otto Umbehr (1902-80), fotograf niem.; 1921-23 studiował w Bauhausie, m.in. u J. Ittena, O. Schlemmera i P. Klee; reprezentant "nowej fotografii" i wykorzystującego jej efekty reportażu; 1933-43 pracował jako fotograf dla różnych czasopism, po 1945 jako reporter w Hanowerze; jego twórczość ewoluowała od subtelnego reportażu, poprzez ironiczne fotokolaże, do symbolicznych martwych natur.

USM (UltraSonic Motor) – silnik ultradźwiękowy. Opracowana przez Canona w połowie lat osiemdziesiątych, pionierska technologia napędu autofokusa za pomocą silnika ultradźwiękowego wbudowanego w obiektyw, a nie silnika w korpusie aparatu. Zaletą takiego rozwiązania jest ciche i płynne ustawienie ostrości, brak konieczności przeniesienia napędu autofokusa z korpusu aparatu do obiektywu oraz możliwość dopasowania parametrów silnika do mechaniki konkretnego obiektywu. Silnik USM może występować w wersji pierścieniowej lub jako mikrosilnik USM. Podobne technologie napędu autofokusa stosuje także Nikon w obiektywach AF-S (silniki Silent Wave), oraz Sigma (silniki Hyper-Sonic Motor).

ustawianie parametrów - dla otrzymania właściwie naświetlonego filmu i odpowiedniej ostrości negatywu należy prawidłowo ustawić trzy wartości: otwór czynny obiektywu, czas ekspozycji i odległość od fotografowanego przedmiotu.

Otwór czynny obiektywu (przysłona) jest ściśle związana z czasem ekspozycji: zwiększenie lub zmniejszenie otworu czynnego obiektywu pociąga za sobą skrócenie lub wydłużenie czasu ekspozycji.
Skala przysłon obiektywu jest oznaczona wg następującego szeregu: 1; 1,4; 2; 2,8; 4; 5,6; 8; 11; 16; 22; 32.
Przestawienie przysłony o jeden stopień wartości np. z 4 na 5,6 lub 5,6 na 8 itp. powoduje zmniejszenie czynnego otworu obiektywu dwukrotnie. Zmiana z większej cyfry na pierwszą mniejszą w szeregu powoduje zwiększenie czynnego otworu obiektywu również dwukrotnie.

Czas ekspozycji jest również uszeregowany podobnie jak przysłony i przedstawia się następująco: 1, 1/2, 1/4, 1/8, 1/16, 1/30, 1/60, 1/125, 1/250, 1/500, 1/1000 sek. Ustawiony czas ekspozycji musi być odpowiedni dla fotografowanego obiektu. Przyjętym najdłuższym czasem ekspozycji bez statywu jest 1/30 sek. Podczas fotografowania obiektywami długoogniskowymi czas tj. ułamek sekundy, powinien być równy lub zbliżony do długości ogniskowej np. ogniskowa 200 mm czas ekspozycji 1/250 sek. itp.
Poniżej przedstawiono typowe praktycznie stosowane czasy ekspozycji dla obiektów w ruchu równoległym do fotografującego:

piechur z odległości 5 m - 1/250 sek.,
biegacz z odległości 5 m - 1/1000 sek.,
kolarz z odległości 10 m - 1/1000 sek.,
samochód 80 km/h z odległości 25 m - 1/1000 sek.
Odległość od fotografowanego obiektu ustawiamy zależnie od możliwości:

wg oceny wzrokowej,
przy użyciu dalmierza dwupolowego zainstalowanego w aparacie poprzez zgrywanie rozdwojonego obrazu na widocznej w okienku żółtej plamce,
na matówce pokręcając pierścieniem odległości na obiektywie, uzyskując wyraźny obraz fotografowanego obiektu,
w celowniku z pryzmatem pentagonalnym przez obrót pierścienia nastawczego odległości na obiektywie, uzyskując wyraźny obraz na matowanym polu lub w momencie zaprzestania migotania mikrorastra, ewentualnie po uzyskaniu prostych, nieprzerwanych krawędzi fotografowanych obiektów przy zastosowaniu klinów dalmierczych.

utlenienie - działanie tlenu z powietrza na roztwory. W przypadku wywoływacza niekorzystne. Niezbędne do pracy wybielacza C-41.

utrwalacz fotograficzny - kąpiel fotograficzna, w której następuje utrwalenie obrazu naświetlonego i wywołanego na materiale światłoczułym (np. filmie lub papierze fotograficznym) poprzez trwałe pozbawienie tego materiału właściwości światłoczułych. Zadaniem utrwalacza jest rozpuszczenie pozostałych w emulsji fotograficznej i niezredukowanych światłoczułych soli srebra.
Najczęściej stosowanym utrwalaczem w fotografii czarno-białej jest roztwór tiosiarczanu sodu (z kwaśnym siarczynem sodu jako substancją zakwaszającą), który wyparł stosowany wcześniej wysokotoksyczny cyjanek potasu

	Web zdjeciareklamowe.pl