WYSTAWY, SPOTKANIA, NOWE GALERIE - wyślij informację e-mail: foto@zdjeciareklamowe.pl 

Aaron Sosa Wenezuela codzienna

RYBNIK - Galeria Drugiego Planu
Dom Kultury Chwałowice
Rybnik ul. 1 Maja 95, tel. 0324216222
www.dkchwalowice.pl
Aaron Sosa Wenezuela codzienna
wystawa fotografii
Wernisaż 6 czerwca 2008 r. o godz. 18.00

(w ramach Wieczoru Sztuk).
Wystawa czynna do 31.07.2008 r.

Wystawa prac Aaron'a Sosy, jednego z najwybitniejszych fotografów
młodego pokolenia Wenezueli. Galeria Drugiego Planu zaprezentuje prace
z serii Venezuela Cotidiana jako druga w Polsce, a być może jedna z pierwszych poza granicami Wenezueli. Wystawa ta to nie fotografie pejzażowe typu pocztówkowego, serwujące egzotykę w stereotypowej oprawie.

Aaron Sosa w swych fotografiach pokazuje swoją Wenezuelę,taką, jaką ją widzi lub chciałby widzieć. Jego oko dostrzega elementy, obok których większość przechodzi obojętnie. W swoim obiektywie ukazuje Wenezuelę piękną egzotyczną i tajemniczą, kryjącą za każdym rogiem swe sekrety niebanalnej codzienności...

Venezuela Cotidiana to swoista pieśń o Wenezueli oraz NIEcodziennej codzienności i zwyczajach jej mieszkańców.

VENEZUELA COTIDIANA

… w fotografii, podobnie jak w wielu innych dziedzinach życia, chwila jest równocześnie pytaniem i odpowiedzią...
Henri Cartier-Bresson

Zawsze wydawało mi się, że patrzenie jest równoznaczne z przechadzaniem się, oglądaniem, koncentracją i odkrywaniem. Aaron Sosa jest tego świadomy i używa do tworzenia swych wizji rzeczywistości.

Zafascynowany interpretacją swego kraju i ludzi, dzięki precyzyjnym kadrom udaje mu się oddać atmosferę codziennej a jedocześnie niebanalnej Wenezueli, wyniesionej do planów i rejestrów uniwersalnych, które niewiele mają wspólnego z dokumentem; raczej zgodne są ze odświeżoną koncepcją fotografii bezpośredniej praktykowanej od końca XX wieku przez fotografów wyprzedzających swoją epokę.

Mam zaszczyt przedstawić Państwu, prawdopodobnie po raz pierwszy poza granicami Wenezueli, jednego z fotografów młodego pokolenia Ameryki Łacińskiej, którego bez wątpienia zaliczam do grona wizjonerów tworzących nowe koncepcje „luster światła”, które stanowiła od zarania swych dziejów fotografia.

Aaron ma świadomość, że tam, za rogiem ulicy, przepuszczone przez pryzmat jego oka oraz obiektywu, kryje się pytanie i równocześnie odpowiedź tej chwili, która przekracza czas, by stać się już tylko wspomnieniem...

Ramón Grandal, Caracas, styczeń 2008.

VENEZUELA COTIDIANA (Wenezuela, każdego dnia) to z pewnością nie fotografie pejzażowe serwujące egzotykę w stereotypowej oprawie. Aaron Sosa w swych fotografiach pokazuje swoją Wenezuelę, widzianą oczami jego wyobraźni. Dostrzega elementy, obok kórych większość przechodzi obojętnie.

W swoim obiektywie ukazuje nam sekrety Wenezuelii pieknej, egzotycznej i tajemniczej, kryjącej za każdym rogiem sekrety swej niebanalnej codzienności... VENEZUELA COTIDIANA stanowi swoistą opowieść o Wenezueli, o jej NIEcodziennej codzienności.

Bawiąc się formą i wyrazem, uzyskuje zupełnie nieoczekiane i odważne ujęcia. U Aarona kolor schodzi na dalsz plan, mógłby nawet odwracać uwagę od tego co istotne: układ linii, swiatłocień,... czyli wszystko to, co składa się na decydujący moment wyzwolenia migawki...

Izabella Brania

Aaron Sosa ur. w 1980 r. w Caracas. Absolwent Technicznej Szkoły Sztuk Wizualnych „Cristóbal Rojas” (Escuela Técnica de Artes Visuales), w Caracas. Bierze czynny udział we wszelkiego typu wydarzeniach i eventach o zasięgu ogólnokrajowym, jak również międzynarodowym, związanych z dziedziną fotografii, z których warto wspomnieć I Narodowy Festiwal Fotografii Clarines 2000” i „I Miesiąc Fotografii Caracas 2003”

W latach 2000-2003 prowadził zajęcia na wydziale fotografii w Szkole Technicznej Sztuk Wizuelnych “Cristóbal Rojas”, w “Instituto de Diseno Perera oraz “Instituto Universitario Monsenor de Talavera” w Caracas.

W 2002, jako odkrycie w dziedzinie fotografii, uczestniczy w I Kongresie Fotografii – Maracaibo 2002”. W tym samym roku zdobywa III nagrodę „VI Salonu Fotografii Seguros Catacumbo” w kategorii fotografia czarno-biała, Maracaibo.

W 2006 zajmuje I miejsce I Narodowym Salonie Fotografii - Jóvenes Fotógrafos con Venezuela” w kategorii Kolor – Profesionaliści. W 2007 r. jury konkursu “Premio Venezolano de Fotografía Goethe Institut” przyznaje mu I nagrodę w kategorii: Profesjonaliści. Wybrany sposród młodych fotografów Wenezueli do reprezentowania swego kraju podczas Konwentu Współpracy Kulturalnej 2007 w Hawanie, Kuba.Założyciel i członek stowarzyszenia fotografów “LUZ CONTINUA” oraz wytwórni “CUPIRO’S FILMS 2007 C.A”.

Pracował również jako fotograf w dziale “Technologii Edukacyjnej” w Ministerstwie Edukacji, Kultury i Sportu, jako fotograf Fundacji Konstrukcji i Dotacji Edukacyjnych (FEDE). Jego fotografie publikowane były w dziennikach oraz przeglądach obiegu prasy krajowej. Obecnie pracuje jako fotograf freelance i rozwija własne projekty. Mieszka w Caracas.

Strony autora:
aaronsosa.com.ar
aaronsosaphotos.blogspot.com Aaron Sosa i jego równoległe światy

Fotograf w 5 słowach

Jeden z pisarzy hiszpańskich, zapytany o definicję poezji, odpowiedził: “Poezja to TY”, rozumiana jako czysta subiektywność i dowolność odbioru i interpretacji. Podobnie na pytanie „Czym jest fotografia?”, można by odpowiedzieć „To ty!”, jako że tylko od Ciebie i Twojej perspektywy zależy czym będzie dla Ciebie oglądany obraz. Twoja interpretacja nie musi podlegać kryteriom logicznym czy też objektywnym. W fotografii interpretacja również jest subiektywna, pojęcie „odpowiedniego” odbioru nie istnieje... To zawsze TWOJA własna interpretacja, bardziej lub mniej zbliżona do tej, którą proponuje autor.
Jednakże, próba zdefiniowania i charakterystyki osoby fotografa nastręcza więcej problemów… bowiem stwierdzenie „TO TY”, jest zbyt szerokie…Prawdą jest, że każdy może robić zdjęcia, ale nie każdy umie je robić…Z pomocą przychodzi nam fotograf młodego pokolenia artystów Wenezueli, jeden z najznakomitszych „twórców obrazów” Ameryki Łacińskiej, Aaron Sosa.

Kim jest fotograf? Jaki jest Aaron Sosa?

1.PREDESTYNOWANY Według A. Sosa, ludzie rodzą się, by odegrać konkretną, wyznaczoną rolę w życiu, on narodził się predestynowany, by być fotografem. – Dlaczego fotografia? - zapytałam pewnego dnia. - Nie mógłbym robić nic innego - odpowiedział. Aaron czuje podświadomie, że to nie tylko zawód i praca, lecz integralny elemet jego osobowości, sposób na życie. – Od dziecka byłem uważnym obserwatorem, zawsze zastanawiałem się co kryje się po drugiej stronie. Fotografia jest odpowiedzią, stanowi „lustro ze wspomnieniami”, które “zamraża przestrzeń i czas z najwiekszą wiernością, unieśmiertelnia wydarzenia, sytuacje, coś, co nigdy nie powróci – wyjaśnia. Fascynacja przestrzenią i czasem, pozwala mu na tworzenie niezwykłych obrazów, które przedstwaiają inny sposób postrzegania: intensywny, namiętny, a równocześnie zdystansowany.

2.POSŁANIEC Zastanawiałam się czym artyści różnią się od zwykłych śmiertelników, co widzą w momencie zwalniania migawki, co pozwala im ukazać rzeczywistość w sosób tak odmienny, odrealniony. Odpowiedział zwyczajnie: „Mój równoległy świat”.
Pragnie przekonać tych, którzy oglądają jego prace, o istnieniu równoległego świata. Jerry N. Uelsmann podtrzymuje tą koncepcję podkreślając, że “aparat fotograficzny jest płynnym przejściem pomiędzy tymi dwiema rzeczywistościmi”, ponieważ stanowi jedyny instrument umożliwiający uchwycene i zapisanie tych wyjątkowych momentów i efemerycznych reakcji.
Jednakże, fotografia Aaron’a Sosa nie ma nic wspólnego z naturalizmem czy realizmem, nie stanowi street foto, w sensie stricte; styl jego pracy możnaby raczej określić jako surrealistyczne próby ukazania prawdy chwili w subiektywnej formie. Aczkolwiek, ta metamorfoza rzeczywistości nie wynika z chęci skonstruowania nowej przestrzeni, lecz z wewnętrznej potrzeby wyrażenia się, bowiem według George Tice „można zobaczyć jedynie to, co jest się skłonnym dostrzec, to co odzwierciedla nasz umysł w danym momencie”. Fotograf jest posłańcem, który w momencie zwalniania migawki „ustawia na jedenj linii spojrzenia, umysł, oko i serce”, definiuje H. Cartier-Bresson, odgrywając w tej konkretnej chwili rolę medium pomiędzy dwoma współistniejącymi światami.

3.PRZENIKLIWY Aaron nie rości sobie wyjątkowych praw i nie uważa, by posiadał uprzywilejowany dostęp do ukrytego świata. Przeciwnie, według niego „wzyscy patrzymy, ale niewielu z nas dostrzega... Niewielu zatrzymuje się, by przyjrzeć się dokładniej, zastanowić się nad rzeczami.” Bowiem to właśnie z obrazu codzienności wydobywają się kluczowe detale, które właczają się i pogłębiają nasze postrzeganie rzeczywistości. Fotografia nie jest więc w konsekwencji pogwałceniem rzeczywistości, lecz jej przetworzeniem i reinterpretacją.

4.NAMIĘTNY Jego życie wydaję się niekończącym poszukiwaniem elementów, których większość zwyczajnie nie zauważa. Nie czuje potrzeby bycia fotografem zaangażowanym, walczącym, nie uważa swej pracy za misję, stanowi raczej wewnętrzną, intymną i subiektywną potrzebę, pasję głeboko w nim zakorzenioną. Miejsce, jakiekolwiek by nie było, jest tylko pretekstem i impulsem do fotografowania. Nie traktuje swego zajęcia jedynie w kategoriach zawodowych, to specyficzny sposób życia, odczuwania, postrzegania. Aparat fotograficzny traktuje jako przedłużenie swego ciała. Przekonuje, że jego życie w niczym nie różni się od innych, tylko czasami jego “równoległy świat” pryzpomina mu o swoim istnieniu a on odpowiada na zawołanie: wyciąga swój aparat fotograficzny, robi zdjęcie i kontuuje, tak jakby nigdy nic... Jednak wie, że udało mu się w tym momencie “stworzyć” przeszłość. Czeka niecierpliwie, by otworzyć swoje “pudełko czekoladek”, gdyż jak przyznaje: “Za każdym razem, gdy wywołuję negatyw, czuje się tak, jakby był to mój pierwszy raz. Czekam niecierpliwie na moment, gdy w końcu mogę ujrzeć obraz i sprawdzić, czy jest taki, jakim chciałem go widzieć.

5.WYMAGAJĄCY “Jestem swoim najgorszym krytykiem” - stwierdza. Zawsze bardzo ostro oceniam swoje prace. Dużo od siebie wymagam i zawsze chcę dać z siebie więcej”. Nie edytuje swych zdjęć, ani nie używa fotomontażu, woli kadrować i komponować obrazy w momencie robienia zdjęcia. Zwierza się, że w ciągu prawie 10 lat kariery, ani razu nie poprawiał swych fotografii. „Staram się tworzyć i komponować patrząc przez wizjer aparatu” – dodaje.

Izabella Brania

2008-05-20