WYSTAWY, SPOTKANIA, NOWE GALERIE - wyślij informację e-mail: foto@zdjeciareklamowe.pl 

Teatr, z mojej szafy wystawa fotografii Sebastiana Fusa

RACIBÓRZ
GALERIA KOPYTO (RCK) ul. Chopina 21, tel. 0324152540 www.rosynant.pl

Wystawa czynna od 08.06 do 08.07.2007 r.

Sebastian (Dawid) Fus - ur. w 1972 r., mieszka w Rybniku, fotografuje od kilkunastu lat, członek Grupy Fotograficznej FLASH / www.flash.art.pl /
Brał udział w wystawach fotograficznych: ŚLĄSK W OBIEKTYWIE - Łaziska Górne 2005 r., AKT I PORTRET - III Rybnicki Festiwal Fotografii - Rybnik 2006 r.,
GDZIEŚ W BIESZCZADZIE - Rybnik 2006 r.,
MIĘDZYNARODOWY KONKURS FOTOGRAFII KOLEJOWEJ - Szczecin 2006 r.
Wystawy indywidualne: DZIKIE KRAJOBRAZY - 2006,
TEATR, Z MOJEJ SZAFY - 2007
Nagrody: wyróżnienie w MIĘDZYNARODOWYM KONKURSIE FOTOGRAFII KOLEJOWEJ SZCZECIN 2006

Wieczny krytyk, poszukujący indywidualista, idący pod prąd w swym dążeniu do dobrej i ciekawej fotografii. O fotografii mówi tak:
Ze świata zewnętrznego otrzymujemy wrażenia, które wartościujemy w świetle swoich własnych doświadczeń, swoich zainteresowań i swojej osobowości. Proces zdjęciowy poprzedzają: namysł, wybór lub rezygnacje. Porządek, odpowiedni program i techniczna zręczność zmieniają surowy materiał w formę, której efekt, dzięki intensywności spojrzenia, sugestywnej symbolice i efektowi plastycznemu, może znacznie przewyższać rzeczywiste przeżycia związane z danym momentem. Jeżeli to osiągniemy, fotografia jest dobra - rzeczywistość przemieniła się w sztukę.

Kontakt: redataman@wp.pl
tel. 886966210

Tekst towarzyszący wystawie:
Ciało nigdy nie milczy...

Czy nasze ruchy są miękkie i okrągłe czy raczej sztywne i kanciaste? Czy ruch kieruje się w górę unosząc nas w przestworza, czy może zamykamy przestrzeń między sobą a ścianą? Ten wybrany przez nas układ mówi coś o nas, o naszej osobowości. Ciało nigdy nie milczy.
Nawet bezruch jest czytelnym znakiem. Poprzez ruch i bezruch dajemy świadectwo prawdy o sobie. Ciało nigdy nie kłamie.
Człowiek w ruchu manifestuje się w swej najczystszej postaci. Jego życie wewnętrzne, duchowe i wynikający z tego ruch stanowią o jego pełni.
Człowiek, który jest w ruchu, dąży do czegoś, poszukuje. I właśnie to poszukiwanie jest najpiękniejsze, najbardziej fascynujące.
Rezultat nie jest już taki ważny, bo o tym, że Ikar spadł, wiemy wszyscy.
Ale jak do tego doszło?

Artur Stelmaczonek
Teatr Tańca NAVRA

2007-06-07